Overslaan en naar de inhoud gaan

Gevoelswaarde elektriciteitsverbruik

Geschreven door AdminPaul op di, 25/12/2018 - 10:25
Stijgende zeespiegel als gevold klimaatverandering

Net als dat de gevoelswaarde van temperatuur subjectief is (afhankelijk wind, vochtigheid…) is dat ook met ons elektriciteitsverbruik. We hebben meer en meer de indruk dat alles op elektriciteit draait. In werkelijkheid is het elektrisch verbruik nog geen 20% van ons totaal energie verbruik.

Ons finaal energieverbruik is nog altijd voor 75% via het “verbranden” van olie(derivaten)(50%) en (aard)gas (25%). Het lijkt helemaal zo niet omdat meer en meer van onze apparaten elektriciteit “nodig” hebben om te kunnen functioneren. We kunnen geen kant meer op of ergens zit toch een stukje elektriciteit of elektronica verborgen in de toestellen.

De discussies rond de imperatieve transitie naar duurzaam energiebronnen creëren hetzelfde gevoel. Het draait allemaal rond een paar kerncentrales, windmolens en zonnepanelen. Niets is minder waar, het draait ook en vooral om die 75% van ons energieverbruik dat niet CO² en fijn stof neutraal is of als dusdanig verwerkt kan worden.

We zullen nooit genoeg zonnepanelen en windmolens kunnen plaatsen om onze volledige energiebehoefte in te dekken. Daar draait de echte energie transitie rond (inclusief de discussie wat eerst moet komen: CO² en/of fijn stof).

De energie transitie naar duurzame energievoorziening is geen evidentie, er zijn geen pasklare antwoorden. De eenvoud is: iedere kWh die verbruikt wordt moet worden geproduceerd of aangeleverd. De beste kWh is deze die nooit moet worden geproduceerd (energie efficiëntie, energie besparingen) maar dat kan niet tot in het oneindige. We hebben energie nodig en die moet duurzaam worden, alleen laat dit zich niet opsplitsen in politieke legislaturen. Een lange termijn planning met duidelijke engagementen is onbestaande. Daarboven is de gevoelswaarde bij de politieke kaste enkel als opportuniteit: kassa, kassa! Onder het motto, de vervuiler betaalt, is de kost van bepaalde energiebronnen nog in hoofdzaak bestaande uit accijnzen.

Maar ook de bijdrage van klimaat conferenties, lobby activiteiten van duurzame organisaties… bruisen niet echt van de creatieve oplossingen, wel van schrikwekkende feiten. Maar door enkel “feiten en problemen” te poneren, nieuwe doelstellingen naar voor te schuiven, verliezen we de realiteit uit het oog: hoe daadwerkelijk en concreet de energie transitie te verwezenlijken?

De technologieën zijn er, de mensen kennis en kunde is er, wat ontbreekt is de politieke keuze, op wereldvlak te maken, hoe en via welke weg we onze energievoorziening duurzaam gaan maken. Dat is een weg van enorme investeringen die op vandaag niemand aandurft, laat staan, zijn nek wil voor uitsteken. Erger nog, meer en meer, plooien bepaalde grootmachten zich terug op eigen gebied, het NIMBY fenomeen.

België zou hier een voortrekkersrol kunnen spelen, we hebben de kunde en kennis, maar ontbreken het politieke lef om ons op wereldschaal te profileren. Migratie blijkt electoraal een veel belangrijker thema. Het is een gemiste kans, niet dat migratie onbelangrijk is, integendeel, naast politieke, religieuze en etnische geschillen zal de verdere klimaat afbraak  een belangrijke impact op migratie hebben.

We mogen stellen dat onze politici, op vandaag, gewoon geen gevoelswaarde hebben tout court, spijtig maar niet onverwacht zeker…