Overslaan en naar de inhoud gaan

QUO VADIS II

Geschreven door AdminPaul op do, 30/05/2019 - 09:56

Sinds vorige blog “QUO VADIS” is er veel water naar de zee gevloeid, heeft het ook nog altijd te weinig geregend! Belangrijkste gebeurtenis, uiteraard: de verkiezingen, die ontelbare energieverslindende, CO² uitstotende politieke vertegenwoordigers een zitje moet geven.

Blijkt voor velen toch even slikken geweest! Klimaat, milieu, energie, migratie, pensioenen, gele hesjes… alles op één hoopje geveegd. De relativiteitstheorie ten volle uit! Eén voordeel, België zal blijven bestaan, enkel samen zullen we “vooruit” gaan: LINKS – RECHTS, LINKS – RECHTS…

Het energie trilemma

Politieke analyses wil ik hier niet aangaan of poneren, wel afvragen of onze inspanningen als industrie, wel nog zullen gehonoreerd worden. Zoals voor vele bedrijven is de energietransitie een houvast om de toekomst hoopvol tegemoet te zien. We waren blij met de 20 klimaatmarsen en betogingen, met de medewerking die uit de academische en wetenschappelijke hoeken kwam, maar lijkt dat nu niet allemaal een marginale minderheid te zijn geweest (ik weet het, dat is dubbel op, maar zo is de perceptie ook). Het is misschien een indruk, maar het lijkt erop dat hoe meer men naar links gaat, hoe gedrevener men is om de energie transitie te doen slagen, maar ook het gevoel dat niet alles echt onderbouwd of realistisch is, hoe meer naar rechts men gaat, hoe meer de centjes spelen en daardoor het bestaande kernenergiepark een deel van de toekomst lijkt te moeten blijven.

Toch was één van de uitgangspunten van de marsen, dat klimaat en milieu over de partijgrenzen heen moest worden aangepakt, niet? De essentie duidelijk en simpel, de energievoorziening milieuvriendelijk, betaalbaar en betrouwbaar maken en houden (het energie trilemma). Hoe kan men dit dan zo verschillend interpreteren? Gebrek aan interesse? Te complex? Te weinig egostrelend? Budgettair te riskant? Het is voor politici een gevaarlijk gegeven, beslissingen te nemen die verder reiken dan een legislatuur. De transitie loopt over een te lange termijn om politiek interessant te zien, de kiezers staan er over een paar jaar weeral terug om over hun beleid te oordelen…

Wat er ook van zij, wat de toekomst ook mag bieden, milieuvriendelijk, klimaatneutraal zullen termen zijn en blijven die onze volgende generaties het (economisch en sociaal) leven moeten draaglijk houden. Thema’s zoals migratie, armoedebestrijding, of we langer (gezond) mogen blijven leven of niet, zullen hoe dan ook direct of indirect met milieu en klimaat verband houden. Richting geven, bepalen, QUO VADIS, is het enige dat we van politici mogen verwachten, dat zij deze thema’s in de totaliteit van een begroting correct integreren, ervoor zorgen dat de imperatieve energietransitie in een “klimaat” kan plaatsgrijpen dat het energie trilemma ten volle kan spelen, dat bedrijven risico ’s durven nemen omdat hun investeringen over een redelijke periode mogen renderen.

Eén belangrijk element daarin die alles bepaalt: zal er genoeg duurzame energie kunnen worden aangeboden? Deze vraag is tot nu toe totaal onbeantwoord gebleven. Door het korte termijn denken ziet men enkel de noodzakelijke vervanging van de kerncentrales (door gascentrales) maar indien de elektrificatie zich doorzet zal het totaal elektriciteitsverbruik, optimistisch geschat, minstens verdrievoudigen! Door het korte termijn denken is de aanpak ook te fragmentarisch en we zien echt een duale situatie ontstaan: de ontwikkeling van nieuwe technologieën gaat gestaag door (warmtepompen, elektrische voertuigen, meer efficiënte productie methodes (wind en zon), meer ecologische toestellen, de komst van opslag (in verschillende vormen), waterstof applicaties…

De thuisbatterij

Maar de overheid volgt niet, ziet het bos door de bomen niet meer en moet vooral schuiven, inkomsten veilig stellen, waardoor veel vernieuwingen gewoon te oninteressant zijn en blijven. De recente subsidiëring voor huisbatterijen is zo een geïsoleerde beslissing. Op zich een toe te juichen initiatief maar dan lezen we volgende:

Om een batterij goed te kunnen benutten is het van belang dat ze slim wordt aangestuurd. Daarom is een digitale meter die de afname en injectie van stroom op het net apart registreert, een voorwaarde om voor een batterijpremie in aanmerking te komen. De uitrol van de digitale meter start op 1 juli, maar wie nog niet direct aan de beurt komt en toch al een batterijpremie aanvraagt, krijgt de kosten voor de installatie van een digitale meter vergoed. Vlaams minister van Energie Lydia Peeters: “Door een batterij slim aan te sturen en pas te laden als er een overproductie is, wordt zij een belangrijke schakel tussen de zonnepaneleninstallatie en het distributienet. De batterij kan het distributienet ontlasten als er een piekproductie is. Maar ze kan net zo goed stroom aan het net leveren als de energievraag groot is.”

Koppelverkoop! Maar wel eerst betalen en de installatie van de slimme meter kan tot 2033 op zich laten wachten! Slim aansturen van batterijen, enkel laden wanneer er overproductie is? Stroom leveren als de energievraag groot is? Allemaal dank zij de slimme meter? Toegegeven, de slimme meter kan een hulpmiddel zijn, omdat veel informatie wordt verzameld die je constructief kan gebruiken, maar op zich is slim aansturen niet gekoppeld aan de slimme meter maar aan de logica die toebedeeld wordt aan het sturingsmechanisme die het “slim aansturen” moet mogelijk maken. Ook de benodigde randapparatuur (bvb. verplicht afschakelmechanisme voor als de netstroom uitvalt) moet in rekening worden genomen.

Het lijkt alsof de tekst een verzameling is van (slechte) PV promoblaadjes en niet geschreven vanuit de batterij producenten of verkopers, en dat is spijtig! Opslag kan zoveel betekenen, maar hoeft ook niet enkel met batterijen te gebeuren. Een gemiste kans, nee, op zich niet, alleen, het is gewoon niet duidelijk en de vraag of mensen nu echt geholpen zijn met deze subsidie. Als het om het net te ontlasten is, als het om het ondersteunen van de energievraag gaat, zijn dit goede ideeën op zich maar als goede huisvader of moeder levert die inspanning je nu geen eurocent op.

Dat kleine deeltje is de minister wel vergeten… Maar ja, het was dan ook een valreep beslissing. Maar we koesteren de beslissing en moeten overwegen hoe hiermee constructief om te gaan. We zitten nog in een vroeg stadium van de introductie van huisbatterijen, in de verwachte levenscyclus zitten we pas in de “innovator” fase, zelfs nog niet in de “early adopter” fase. Dus een hele weg te gaan en alle beetjes helpen. Nu hopen dat de zaak in een nieuwe regeerconstellatie al niet weer wordt teruggeschroefd!